Gelmeyen Şiiri - Önder Özkaran

Düştü, dağların ardındaki güneş
Rüzgâr suskun, bulutlar hercai
Çevirdim yönümü yitirdiğim zamana
Harlandı içimde, mazinin sönük ateşi

Anlatamıyorum kendime, cevapsızım!
Sorular var, nedenler sanki yoklukta
Sarmaşıklar gibi birbirine dolaşığım
Pişmanlıklarım, her soluk alışımda

Yapışmış gölgesi, yakamın bir yerine
Yitirmiş gömleğim, umut beyazlığını
Kadifeler gibi giriyor anılar içime,
Parçalıyor yırtarak, bendeki varlığını.

Baktığım her sima, senden bir silüet
Duvara kazınmış yazı gibi duruyor…
Mümkün mü çevirmek, haddim değil ki!
Ödediğim ağır vebal, bu amansız diyet.

Kaçtı sonraki düş, yarınım ağır yaralı
Kirpiklerim gözlerime zindan demiri
Düşmüş tırpan gibi sıratın bir ayağı
Saatler doğuruyor, sanki zebanileri

Yaslanmış fenere, karanlığında sulara.
Gece habersiz benden, sen benden habersiz
Kapılmış kalbimdeki hayasız uğultulara
Bahtım açılmış, engin deryalara dümensiz

Nerede isli, kırık lambalar ki yanmasa,
Döşense ayağıma sürgünden kar fırtınaları
Her limanın karanlığa bakan tarafında
Göreceksiniz bekleyen, bir tuhaf adamı.