Gelemez Misin? Şiiri - Züleyha Aktaş

GELEMEZ MİSİN?
​
​Bir yol var önümde;
Ne başlangıcı belli, ne sonu.
Yıllardır aynı yerde duruyorum.
Bir adım atsam geçmişe,
Bir adım atsam yarına varıyorum.
Ben bugünün içinde
Sana rastlamayı bekliyorum.
​
​Bilmem hangi şehirde,
Hangi akşamın içindesin.
Belki bir pencere önünde
Uzaklara bakıyorsun.
Belki benim gibi
Bir ismi söylemeden
İçinden geçiriyorsun.
​
​Ben seni
Bir insanı özler gibi değil,
Bir memleketi özler gibi özledim.
Dönünce kokusunu tanıyacağın,
Sokağında çocukluğunu bulacağın,
Kapısını çaldığında
Kim olduğunu sormayacakları
Bir yer gibi özledim.
​
​Şu yorgun kalbimin
Bir köşesinde hâlâ
Sana ait bir yer var.
Kimse dokunmadı oraya.
Kimseye anlatmadım nedenini.
Bazen sustum,
Bazen üzerini örttüm sessizce.
Ama o yeri hiç kapatmadım.
​
​Çünkü insan
Bazı bekleyişleri bitirmiyor;
Onlarla yaşamayı öğreniyor.
Günler geçiyor, mevsimler değişiyor,
Yüzler unutuluyor, yollar siliniyor.
Fakat bazı isimler
Kalbin en derin yerine yazılıyor
Ve oradan hiçbir zaman silinmiyor.
​
​Ben çok şey kaybettim
Sen yokken:
Bir şarkının eski neşesini,
Bir sabahın telaşını,
Kalabalıkların içindeki
O anlamsız sevincimi kaybettim.
​
​Fakat seni kaybetmedim.
​
​Çünkü insan,
Hiç sahip olmadığı birini
Kaybedemez.
​
​Bunu çok geç öğrendim.
​
​Şimdi gece inerken şehre,
Sokak lambaları birer birer yanıyor.
Herkes kendi evine dönüyor.
Pencerelerde hayat başlıyor.
Bir sofrada tabaklar çoğalıyor,
Bir evde çocukların sesi yükseliyor.
Bir kapı açılıyor
Ve biri,
“Geç kaldın,” diyor gelenine.
​
​Ben de o sesi duyuyorum.
​
​Sonra kendi kendime soruyorum:
​
​Bizim kapımız
Neden hâlâ sessiz?
​
​Gelemez misin?
​
​Bir gün olsun
Bütün yolları ardında bırakıp,
Bütün mazeretleri susturup,
Kimseye hesap vermeden,
Yalnızca kalbinin sesini dinleyerek
Gelemez misin?
​
​Ben senden
Büyük sözler istemiyorum.
Bir ömrü yeniden kurmanı da istemiyorum.
Bir akşamüstü gel, yeter.
​
​Güneş tepelerin ardından çekilsin.
Gökyüzü biraz kızarsın.
Şehir yavaş yavaş sessizleşsin.
Ben kapının önünde olayım,
Sen sokağın başında dur.
​
​Beni gördüğünde
Hiçbir şey söyleme.
​
​Çünkü yıllardır
Sana söylemek için biriktirdiğim
Bütün cümlelerin
Bir bakışın karşısında
Sessizliğe dönüşeceğini biliyorum.
​
​Sonra yaklaş bana.
​
​Ben sana
“Nerede kaldın?” diye sormayayım.
Sen bana
“Neden bekledin?” diye sorma.
​
​Bazı soruların
Cevabı bulunduğunda
Acısı kaybolmaz.
Sadece insan
O acıyla yaşamayı öğrenir.
​
​Gel, sadece.
​
​Çünkü ben
Seni beklemekten yorulmadım.
Sensizliğin
Beni benden eksiltmesinden yoruldum.
​
​Yıllardır içimde
Bir kapı açık duruyor.
O kapının ardında
Ne bir öfke var, ne bir hesap.
Sadece yarım kalmış
Bir hikâyenin sessizliği var.
​
​Eğer içinde hâlâ
Bana ayrılmış küçücük bir yer varsa,
Eğer bir zamanlar
Benim için atan kalbin
Beni hâlâ duyabiliyorsa,
Bir gece,
Hiç ummadığım bir anda
Kapımı çal.
​
​Ben şaşırmayacağım.
​
​Çünkü bazı insanlar
Geç kalır.
Bazı yollar
Uzun sürer.
Bazı kavuşmalar ise
Tam umudun bittiği yerde
Başlar.
​
​Sen yeter ki
O yolu bul.
​
​Ben burada olacağım.
​
​Ama bu kez
Seni beklemek için değil...
​
​Geldiğinde
Sana söyleyebilecek kadar
Biriktirdiğim bütün sözleri
Gözlerine bırakmak için.
​
​Ve belki o zaman
Yıllardır susturduğum kalbim
İlk defa kendi sesini duyacak.
​
​Belki o zaman anlayacağım:
​
​Bazı bekleyişler boşuna değildir.
Bazı yollar kavuşmak için uzar.
Bazı insanlar birbirini
Kaybetmeden önce değil,
Bulduktan sonra anlar.
​
​Sen yeter ki gel.
​
​Çünkü ben hâlâ
İçimde sana ait bir yer saklıyorum.
​
​Gelemez misin?
​
​13 Ağustos 2026, Perşembe
Saat: 03:39
​Nûrferah / Züleyha AKTAŞ