Dikilmiş köylere koca binalar
Eski hallerinden bir iz kalmamış
Ne amca ne dayı çoğu akranlar
Göçmüş Ana baba gelemem köyüm ...
Kanlıca ortanın görünen yüzü
Güzeldi eskiden kışı hem güzü
Gözümde tütsede kavağın özü
Yok'ki dizde derman gelemem köyüm ..
Asırlık okulun çatısı çökmüş
Boş kalan camimiz bizlere küsmüş
Gençlerde örf adet ahlaktan düşmüş
Dayanmaz yüreğim gelemem köyüm ..
Bağ bahçeler viran her taraf kene
Kuşlarda konmuyor dağ bayır köhne
Tarla taban eksen vermiyor dene
Kurumuş çaylarda gelemem köyüm ..
Bayramda kurulmaz olmuş sofralar
Kolu komşu küskün hatır sormazlar
Dünde kaldı eski dolma tatlılar
Elvermez sağlığım gelemem köyüm ..
Kırharman da kuru çiçekler solmuş
Yıkık dökük evler taş toprak dolmuş
Ne tarafa baksam bize el olmuş
Yerim yurdum talan gelemem Köyüm ..
Kurumuş pınarlar sular akmıyor
Selam sabah kimse versen almıyor
Düşsen bir kenara bakan olmuyor
Kimim kimsem yok'ki gelemem köyüm ..
Kul Ahmed-i düştüm gurbet eline
Ölünce kapanır bu acı sahne
Olsamda köyüme deli divane
Düşmüşüm bir derde gelemem köyüm ..
(Kul Ahmed-i)
Ahmet Ali Canbaz 19/07/2026
Kayıt Tarihi : 19.07.2026 23:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Not: Şiirin öyküsü; Bu fakirin şiirlerini okuyan bir amcamız, camide sohbet ederken köyüne olan özlemini ve gitmeme nedenini anlatmıştı. Köyünden beş yaşında ayrılmış, anne baba ölmüş, akrabalar unutmuş, tarla taban yok olmuş. 45 yıl sonra köyüne gitmiş köy mahalle olmuş. Kendisini kimse tanımıyor, selam verip almıyor, herkes bir yabancıya bakar gibi bakıyor. Bende geri döndüm bir daha "Kimim kimsem yok'ki gelemem köyüm" demişti..
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!