Hiç bu kadar çıkmamıştı çivisi dünyanın.
En mahzun duygularımızı uygun görmezken biz.
Dünyanın tepesindekinde gördük, vahşeti zulmü.
Kan donduranı saklamak için aştılar denizi.
Kayıklarına binerek aldılar terkilerine birilerini.
Kan yağdırdılar her biri kanlı elleriyle.
Fitneye bulaştırıp her birimizi.
Kimi deyyus, kimi bilmem hangi bela.
Okullarda alınan can kaybolur, su birikintisinde can.
Onlar ateşin çocukları bizler toprağın.
Yutacak sizi elbette toprak.
Rüzgâr mı sizi alıp götürecek tufan mı?
Tercihiniz olmayacak bekleyin siz Musa’yı.
Size vadedilmiş bir yer yok.
Ağaç bile lanetli saklanıyor diyecek bir gün.
Gizlenin ardına siz fikrin, inancın.
Kölelik bile layıksınız olmayacak bir gün.
Kırıldı tek dişiniz şarkta.
Öleceğiniz gün yakın garpta.
Kenan Gezici 29/03/2026
Kenan Gezici
Kayıt Tarihi : 29.03.2026 04:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!