Gel Gidelim Şiiri - Ahmet Karakuş

Kardeşim gel seninle şu tarafa gidelim
Eğer canın sıkılırsa bu tarafa döneriz
Anlatırız anlamını yitirmemiş ne varsa
Konuşuruz içimizden geçen şeyleri

Çocuktuk birden nasıl büyüdük
Nasıl birden bire değişti dünya
Ölüm gelir belki belli mi olur
Gel seninle Erzurum’a gidelim
Yarım kalmasın gençliğimin düşleri
Bir sabah uyandım gözlerim solmuş
Susuverdi içimde tepinip duran
Kara gözlü çocuğun gülüşleri

Gözlerimde batan güneşin aksi
Sözlerimde yalnızlığın hüznü var
İçimde yıllardır atamadığım
Bir şey var tarifi imkansız bir şey
Gel seninle Trabzon’a gidelim
Boztepe’de demli bir cay içeriz
Esen rüzgarın uğultusunu
Neşeli bir şarkı gibi dinleriz

Güneş batmadan kuşlar susmadan
Yüreğine yalnızlığın hüznü çökmeden
Zifir karanlığa bürünmeden önümüz
Yalan da olsa gülüyor ya yüzümüz
Açmışım garipmişim yalnızmışım
Yıllarca aldanmışım yanmışım
Unut gitsin dertlerini salı ver
Ömür defterinden kopmadan bu günümüz
Ver elini uzaklara gidelim
Kanat çırpan kuşların neşesinde
Gürül gürül çağlayan ırmakların sesinde
Dertli yollar karlı dağlar aşalım

Sen şarkı söylersin bende dinlerim
Ben şiir yazarım sende okursun
Birde hafiften bir rüzgar etsimi
Ağaçlarda sallandı mı yapraklar
Gülen gözlerimde baharın rengi
Ellerimde demet demet karanfil
Gel seninle uzaklara gidelim

Yollar uzun zamanımız çok kısa
Hani bazen rüyalarda olur ya
Gök yüzünde kanatlanıp uçarsın
Uçmalıydım durmadan dinlenmeden
Avcı vurdu kırıldı kanatlarım
Yarım kaldı gençliğimin düşleri
Susuverdi içimde tepinip duran
Karagözlü çocuğun gülüşleri