Geçmişimizi unuttuk
bir rüzgar aldı bizden hatıraları,
köklerimiz toprağın altında suskun şimdi.
Sağa sola savruluyoruz
adı konmamış fırtınalarda,
yönsüz, pusulasız,
kendi gölgemize yabancı.
Kim olduğumuzu unuttuk
aynaya bakınca başkasını görür gibi,
bir isim var dilimizde
ama anlamı eksik.
Nereye gittiğimizi unuttuk
yollar uzuyor,
adımlar çoğalıyor
ama varış yok.
Bir zamanlar
bir hikayemiz vardı bizim,
şimdi cümleler yarım,
anlamlar dağınık.
Belki de
hatırlamakla başlar her şey
bir kök, bir iz, bir ses…
Ve insan
kendi geçmişine dönmeden
geleceğe varamaz.
Kayıt Tarihi : 4.05.2026 23:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!