Geceye Bürünmüş Şiiri - Teyfik Erdil

Ey bahtım, kara çarşafa gece karanlığında bürünmüş.
Bir soluk aydınlatır cılız sigarayı
ölüme bir adım daha erken.
Duvarlar kalın,
yollar çamur,
ışık küskün.
Bir aklım, bir kalbim var;
konuşacaklar birbirinden habersiz.
Bazen ıslatır gözlerimi çöl müziği.
Çoğu zaman sessiz,
çoğu zaman donuk.
Gece uzar.
Ben, içimde birbirini duymayan
iki yabancıyla
aynı odada
bir başıma.