Geceleri -2 Şiiri - İlban Orkun Karamüft ...

"Bazı insanlar gündüz yaşar.
Ben seni, geceleri severim..."

---

Artık vakit geldi.

Evler sustu.

Pencerelerdeki ışıklar
birer birer çekildi gecenin koynuna.

İnsanlar,
yarına uyanabilmek için
kendilerini uykuya teslim ediyor.

Ben ise...

Yine gecenin eşiğinde kaldım.

Çünkü benim gecelerim,
başını yastığa koyunca başlamıyor.

Benim gecelerim,
gözlerimi kapatamadığım anda doğuyor.

---

Uyku...

Ne tuhaf kelime.

Herkes için dinlenmek demek.

Benim içinse
sana ulaşamamak.

Zihnim izin vermiyor.

Bir düşünce bitmeden
öteki omzuma dokunuyor.

Bir hatıra geliyor.

Sonra bir ses.

Bir gülüş.

Bir bakış.

Sonra sen...

Her şey dönüp dolaşıp
sana çıkıyor.

Sanki beynimin bütün yolları
aynı şehre bağlanıyor.

Adı sen.

---

Derler ki;

İnsan yorulunca uyur.

Ben yorulmuyorum.

Ben özlüyorum.

Özlemek...

İnsanın içine kurulmuş,
hiç susmayan görünmez bir saat gibi.

Tik...

Sen.

Tak...

Yine sen.

Kalbim uyumak istiyor.

Aklım direniyor.

Çünkü sen yoksun.

---

Bazen düşünüyorum...

Belki de uyuyamıyorum,
çünkü seni bırakmak istemiyorum.

İnsan uyurken
dünyadan vazgeçer biraz.

Ben senden vazgeçemiyorum.

Bu yüzden
geceler beni bırakmıyor.

---

İlaçlar vardır.

İnsanı uyutur.

Sessizleştirir.

Acıyı unutturur.

Ama benim aradığım
hiçbir eczanede satılmıyor.

Benim ilacım...

Senin omzun.

Senin kokun.

Saçlarının boynuma değmesi.

Elini,
uykuda bile bırakmamak.

Ben bunlarla uyurum.

---

Ne gariptir...

İnsan sevdiğine sarılınca
kalbinin hızlandığını söyler.

Bense tam tersini isterim.

Kalbimin
en yavaş attığı anda bile
yanımda olmanı isterim.

Çünkü gerçek sevgi,
yalnızca heyecan değildir.

Gerçek sevgi,

kalbin dinlenirken bile
aynı kişiyi seçmesidir.

Ben seni...

En sessiz hâlimle seviyorum.

---

Bir gün,

uyku bana da uğrarsa...

Biliyorum.

Yine seni göreceğim.

Başka türlü olması mümkün değil.

Çünkü rüyalar,

gündüz susturduğumuz özlemlerin
gece konuştuğu yerdir.

---

Bir yerde olacağız.

Belki adını hiç bilmediğimiz
bir kırın ortasında.

Gökyüzü,
çocukluğumuzdaki kadar mavi.

Bulutlar,
pamuk gibi değil;

huzur gibi.

Toprak,
yağmur kokuyor.

Rüzgâr,
adını fısıldıyor.

Ağaçlar,
hiç acele etmeden sallanıyor.

Kuşlar bile
sessiz uçuyor.

Sanki dünya,
seni ürkütmemek için
sesini kısmış.

---

Ben sana bakıyorum.

Öyle uzun...

Öyle dikkatli...

Öyle doya doya...

Artık çevremdeki hiçbir şeyi seçemiyorum.

Gökyüzü siliniyor.

Toprak kayboluyor.

Ağaçlar bulanıklaşıyor.

Dünya usulca uzaklaşıyor.

Çünkü insan,

en sevdiğine baktığında

geriye kalan her şey
arka plan olurmuş.

Ben bunu
sende öğrendim.

---

Gözlerin...

İçinde sabah ezanı okunacak kadar huzurlu.

Gülüşün...

Bir ömür yetecek kadar sıcak.

Gamzen...

İnsan orada yaşlanmak ister.

Ben cenneti
hiçbir kitapta aramadım.

Bir gün,

sen güldün.

Anladım.

---

Sonra...

Sessizlik.

Sen nefes alıyorsun.

Ben de.

Ama hangimizin nefesi
hangimize karışıyor,
ayırt edemiyorum.

Bir noktadan sonra

iki insan sarılınca

iki beden kalmıyor.

Tek bir huzur oluyor.

---

İşte ben,

o huzurun içinde uyumak istiyorum.

Kalbimin
en yavaş attığı anda.

Zamanın bile beni unuttuğu
o derin uykuda.

Başımı omzuna koyup

ölüm kadar sessiz,

çocukluk kadar güvenli,

anne kucağı kadar sıcak

bir uykuya dalmak istiyorum.

Çünkü bilirim...

İnsan,

en çok güvendiği yerde uyuyabilir.

Benim güvenim,

sensin.

---

Belki de aşk,

"Sen olmadan yaşayamam." demek değildir.

Belki aşk,

"Gözlerimi kapatacak kadar sana güveniyorum."

diyebilmektir.

Ve ben...

Bütün gecelerime rağmen,

bütün uykusuzluklarıma rağmen,

bütün eksik sabahlara rağmen

gözlerimi

yalnızca sana güvenerek kapatmak istiyorum.

---

Bir gün,

gerçekten aynı sabaha uyanacağız.

Ben ilk seni göreceğim.

Sen ilk beni.

Ne saat önemli olacak,

ne gün,

ne mevsim.

Çünkü insan,

sevdiğinin yüzüne uyandığında

takvimler anlamını kaybeder.

---

O güne kadar...

Gece benim olsun.

Uykusuzluk benim olsun.

Özlemek benim olsun.

Ama rüyalar...

Ne olur,

hep senin olsun.

Çünkü ben,

gündüzleri yaşamayı öğrendim.

Ama geceleri...

Hâlâ seni sevmeyi öğreniyorum.

Ve galiba,

ömrümün son gecesine kadar

öğrenmeye devam edeceğim.