Geceleri Şiiri - İlban Orkun Karamüftüoğlu

Uyamam ben geceleri...

Göz kapaklarım,
gözlerime inen bir perde değildir artık.
Gece, kirpiklerimin arasından sızar;
uyku ise
yolunu çoktan unutmuş bir misafir gibi
uğramaz bana.

Bakışlarım bir duvara ilişir bazen,
bazen boşluğa...
Neye baktığımı ben de bilmem.
Çünkü gözlerim burada olsa da,
zihnim bambaşka iklimlerde dolaşır.

İçimde durmadan konuşan sesler vardır.
Bir düşünce daha doğmadan
öteki omzuma dokunur.
Alakalı... alakasız...
Hepsi aynı sofraya oturur gecenin.
Hepsi aynı anda
benden hayat ister.

Sakinleştirmek isterim içimde kabaran denizi.
Dalgalarımı susturacak
tek bir kıyı ararım.

Belki çoğunuza göre yanlıştır...
Belki haklısınızdır.

Ama gecenin en koyu yerinde
elime değen ilk sessizlik,
bir kadeh viskinin camında bekler.

İki kadeh...
Belki üç...

Düşünceler yorulur biraz.
Kalbim,
kısa bir mola verir kendine.

Uyku yine gelmez.

Sonra...

Bir kâğıt açarım önüme.
Bir kalem alırım elime.

Konuşamadıklarım,
kelime olup dökülür sayfalara.

Ben şiir yazmam yalnızca...

Kendimi toplarım mısraların arasında.

Çünkü bazen
bir insanın omzundan daha güvenlidir
beyaz bir kâğıdın sessizliği.

Ama ne yapayım...

Siz beni hiç anlamadınız.

Konuştunuz.

Hem de çok konuştunuz.

Fakat hiçbiriniz
susup da dinlemedi içimde kopan fırtınayı.

İşte bu yüzden
kalabalıklardan çekildim usulca.

Çünkü öğrendim...

Bazen yalnızlık,
insanların gösterdiği merhametten daha şefkatlidir.

Yoruldum.

Dinlenmeden yargılanmaktan...

Kendimi anlatamadan
hakkımda hüküm verilmesinden...

Bir ömre sığdırılan yanlış anlaşılmalardan...

Ne olur...

Siz kendi hayatınızı yaşayın.

Bırakın ben de
kendi gecelerimle anlaşayım.

Çünkü benim gecelerim...

Sizin sandığınız kadar sessiz değildir.

Onlar,

Her gece yeniden doğan
ve sabaha kadar susmayan
bir ömrün sesidir.