Gece Çiçeği Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Sen,
kalbimin en kör noktasında
açan bir gece çiçeğiydin.
Güneşe hasret yanlarından
sevdim seni;
karanlığına sığınan o kırılgan ışığı
ellerimle büyüttüm.

İçimdeki suskun denizlerin
sahile vuran kumlarıydı avuçlarımda,
pervasızca ufalanan,
her hatıranda biraz daha eksilen.
Ruhumun haritasında
kıtaları kayıp bir adaydı gözlerin;
adı konmamış,
keşfi tehlikeli.
Ben,
boğulmayı göze alarak yüzdüm sana.

Zamanın cebimde unuttuğu
eski bir mucizeydi
dudaklarından dökülen sözlerin
yüreğimde yankılanışı.
Ve her yankı
beni biraz daha
sana dönüştürdü.
Ben, sende kendimi buldum.

Bazen kulaklarımda sözcükler yankılandı,
bazen ellerimi arkama sakladım,
bazen de susup gizli gizli ağladım.
Sen, hep karanlığımın ışık sızdıran çatlağı oldun.
İçimde kilidine yabancı bir anahtar var;
yelini reddeden rüzgâr.
Rüyalarımın arka sokaklarında
temize çekilen suçlarımla yaşadım.

Kum saatinin içindeki minicik bir kum tanesi kadar sevseydin beni,
hoyrat rüzgârlara bile siper ederdim gövdemi.
Ama sen,
geceyi omuzlarında taşıyan bir yıldız olmayı seçtin.
Oysa ben seni
ilkbaharın sabahında bulmuşçasına
titrek bir esintiyle sevdim.

Aşk bulvarımın tenha sokaklarında,
yalın ayak kalmış sokak çocuklarının parmakları gibi
dondu umutlarım.
Ah, sevseydin beni,
narına düşerdim bir kelebek gibi.
Yine de aşk kilimimin kayıp tek ilmeğisin;
sökülsen de seviyorum.
20.02.2026 16:30