Geç Kalan Mevsimler

Bazı insanlar hayatına tam zamanında gelir ama sen onlara geç kalmışsındır. Elini uzatacak cesaretin, konuşacak kelimen ya da sevecek gücün kalmamıştır. Çünkü senden önce yaşadığın kırgınlıklar, kalbinin kapısını içeriden kilitlemiştir. Dışarıdan bakan herkes seni sessiz sanır, oysa içinde yıllardır dinmeyen bir fırtına vardır.

İnsan büyüdükçe mutlu olmayı değil, hissetmemeyi öğreniyor. Eskiden bir şarkı saatlerce düşündürürdü, şimdi bütün bir hayat tek bir gecede omuzlarına çöküyor. Gülümsüyorsun, çünkü kimseye yük olmak istemiyorsun. Ama her tebessümün altında, kimsenin görmediği küçük bir yıkılış saklı duruyor.

Zamanın her şeyi iyileştirdiğine inandık. Oysa zaman sadece alışmayı öğretti. Eksik uyanmayı, yarım konuşmayı, tamamlanmayacağını bildiğin hayalleri sessizce cebinde taşımayı... Bazı acılar geçmedi; sadece onlarla yaşamayı normal sandık.

Ve belki de en acısı şu... Bir gün dönüp geçmişine baktığında, seni en çok inciten insanların yüzünü değil; onlara inanırken kaybettiğin kendini özlüyorsun. Çünkü insanı tüketen, başkasının gidişi değil; o gidişin içinde bıraktığı eski hâlidir.