Gazzede Çocuk Olmak Şiiri - Bekir Erçalı ...

Sanki Adn Cennetinden inme bir diyardayım;
Görmeyip, bilmediğim başka bir dünyadayım.

Gözlerime benzer bir derya, vurur dalgalar;
Huşu ile semaya kucak açmış ağaçlar.

Zikrediyor Mevlâ’yı bütün mahlukat, taşlar;
Gök kubbede raks eder tüm felekler, yıldızlar.

Bir bir inip nur saçar, beni kutsar melekler;
Kucaklarında renkli mis kokulu çiçekler...

Gök kandil kandil yanar, yıldızlarla bezenmiş;
Yaradan ne muazzam, ne de güzel özenmiş!

Ay ve güneş saf tutmuş, secdeye eğilmişler;
Sanki gizli bir manaya Hakk’a yönelmişler.

Birden gökler karıştı, yıldızlar bir bir kaydı;
Düştüğü yerleri hep ateş ve küller sardı!

Kıyamet koptu o an, Cennet oldu cehennem;
Feryatlar arasından sesleniyordu annem...

Yeryüzü kum misali, kaynar mahşer-i beşer;
Sanki arzın kalbinde bin yıllık bir dert pişer.

Uçuşan el ve ayak... Kundakta masum canlar;
Yürekler paramparça, biçaredir analar.

Anladım ki yıldızlar değil, düşman yağıyor;
Gece kendi sesinden korkup da utanıyor.

Zalim; okul, hastane, bebek ayırt etmeden;
Yerle bir etti şehri, vicdanı titremeden!

Kadim Gazze yanıyor, oluk oluk kanıyor;
Bu kanlı soykırımı, akvam kör seyrediyor.

İkiyüzlü yürekler, suskunca izliyorlar;
Zulmü yalanlarıyla dünyadan gizliyorlar.

Her nefes ciğerimi yakar, duman isliyim;
Enkazın altında ben, toz toprakla gizliyim.

Ağzım çamur içinde, boğazıma dizilir;
Yaşlar sızar gözümden, şakağıma süzülür.

Beş nur yüzlü melek ki saf tutmuşlar bakarlar;
Gönlüme merhametten birer rahmet saçarlar.

İndi gökten melekler, etrafımda döndüler;
Ruhumu bir gül gibi bedenimden derdiler.

Açıldı yedinci kat, yükseldi ruhum arşa;
Dua olup yayıldım yerden göğe, her taşa.

AdnCennetine beni, bırakıp çekildiler;
" Artıksana ne gam var, ne de keder" dediler.

09.03.2026
20:50