Gazel-i Cünûn-ı Vuslat Şiiri - Güven Küçük

​Bu kaskatı duvarlarda sanma ki bende akıl vardır,
Hayâlin gönlüme düşse, cihân bana dar gelir; dardır.

​Tabîbler zehr-i dermânla dilerler rûhu öldürmek,
Senin aşkınla ölmek de, bana şâd u bahârdır; yârdır.

​Ayağımda gümüş zincir, sanırlar ki deliyim ben,
Bu zindan-ı belâ içre, adın mukaddes bir zikirdir; vardır.

​Demir parmaklığın ardı, hazân olmuş bir gurbettir,
Gülüşün sızsa hücremden, karanlık nûra gark olur; kârdır.

​Bana "Mecnûn" deyip geçme, benim sahrâm bu odadır,
Şu sarsıcı sükût içre, sesin bir gizli nevadır; sırdır.

​Ne efsunlu bir eczâdır, ne şırınga, ne hap bilmem,
Senin bir tek nazarın ki, bu rûha en büyük şifâdır; yardır.

​Vuslat-ı aşkı beklerken, bu cân eyler sana secde,
O şâfî ellerin değse, bu rûha en büyük ecirdir; bârdır