Garip Yolcu Şiiri - Kasım Kobakçı

Ben garip yolcuyum, o han sendedir!
İpek şala değsin, izin bendedir.
Şafaktan parlaktır, o nur cemalin,
Bey o lup el açtım, nazın nicedir?
*
Cananım, dalarsın o viran bağa,
Kıvılcım sıçratır, gözün yaprağa.
Elem çekmekten de, razıyım inan,
Salınıp gezersin, döner çorağa!
*
Kulların içine, yaz şu adımı!
Irgatın olayım, yakma vadimi!
Sağ mıyım, yitik mi, aklım karışık?
Fırtına misali, yıktım bendimi.
*
Endamın görenler, düştü derdine,
Kapından kovuldum, uydum virdine.
Öyle yan baktın ki, sızım dinmedi,
Hakanlar misali, kıydın ferdine!
*
Fani ozan der ki: “Akmaz yaşlarım,
Sinemde yarayı, kendim haşlarım.
Dillerde namını, yaymak muradım,
Ah! Gümüş kesildi, telli tuşlarım!”
*
Mızrabım vurdukça inler göğüsler,
Perdeler üstünde, nakışlı süsler.
Bu sevda bitmez hiç, yollar tükenmez,
Toprağa düşse de, bizden nefesler.