Garip Şiiri - Eyüp Dalkılıç 2

Kader seçdi yolu, kullar çekdi azâbı,
Gönül bir kez sevdi, yandı oldu köz hâbı.
O köz gibi yanar, kül olur mâh ü nâr,
Her çileyi tek başına çeker garip bî-hâbâr.

Boynu bükük düştü, ağlar gönül mahzûn,
Derdi bitmez, yüzü solmuş, hep hüzûn.
Ne ağlaması diner, ne iniltiyi duyar,
Gülen yüzü yoktur, yalnızdır garip bî-nûr.

Yaprak yaprak dökülür ömür târihi,
Toplar elinde tespih, sayar her mahzûnî.
Bitmez isyanı, gelmez ki sabır,
Çile çeker, gözyaşıyla dolaşır garip bî-zar.

Feryadı yükselir, sesi erişmez mâh’a,
Canı yanar der ki: “Bu dünyâda adâlet yok mâh’a.”
Boynu ipe geçer, beden olur gölge,
Oracıkta ölür, gönlü kalır aşk ile bî-tekâ.

1982