Gamzende yanan şey aşktı

Gamzende yandım sevgilim.
Alev diye bildiğim her şey
Meğer sen gülünce başlıyormuş.
Bir kıvrımın içinde
Kalbim tutuştu,
Kaçmadım.
Yanmayı seçtim.

Gamzen bir iz değil,
Bir davet.
Gülüşünle beni çağırdın
Ve ben geldim.
Akılla değil,
İradeyle değil…
Tam ortasından,
Kalbimle.

Gözlerin karanlığı öğretirken,
Gamzen ateşi öğretti bana.
Tenim değil önce yanan,
İçimdeki bütün korkular oldu.
Bir gülüşünle
Savruldum kendimden.

Dokunmadım sana,
Çünkü dokunsam yanardım.
Ama zaten yanıyordum.
Gamzende tutuşan bir adam
Alevden kaçamaz.

Beni sen yaktın sevgilim,
Ama suçlamıyorum.
Ateş her zaman yakmaz,
Bazen arındırır.
Ben eski hâlimden
Gamzende kül oldum.

Sensizliğin bile ateşliydi,
Çünkü senden kalan
Her şey sıcaktı.
Adın dudaklarımda
Yanık bir dua gibi kaldı.

Gamzen bir çukur değil,
Bir cehennem değildi.
Gamzen bir sırdı;
Gireni geri bırakmayan.
Ben girdim.
Ve çıkmayı istemedim.

Bir ömür istedim senden,
Ama sesim titredi.
O yüzden dile değil,
Gamzene söyledim.

Eğer bir gün
Gülüşünle başkasını yakarsan,
Bil ki bir yerde
Gamzende hâlâ yanan
Bir kalp var.

Şimdi son kez gül sevgilim…
Bırak yine yanayım.
Çünkü ben seni
Gamzende yanarak sevdim.