Eskiden aza kanaat getirirdik
Bir lokma ekmeğimiz,
Bir tas çorbamız, bir de hırkamız vardı
Komşusu açken tok yatan bizden değildi
Madem öyle;
Millet işsiz, çaresiz
Anladım ki vurdumduymaz
Saati saatine uymaz
Değer verse böyle olmaz
Nadide güller solmaz
Artık kimseye güven yok
Daha dün ana kuzusuyduk
Yollarda koştuk, terledik yorulduk
Arkadaşlarla dövüştük, küstük, barıştık
Bazen köşe kapmaca oynadık
Bazen de ip atladık.....
Bazen kaydırak oynadık
Yağmur oldum
Sağnak sağnak yağdım sacaklarından,
Yine de kurtaramadım kuzularımı İnsanların alçaklardan......
Yağ yağmur yağ, kurumuş topraklar suya kansın
Oluk oluk, sağnak sağnak yağ
Bütün şehirler baştan aşağı yıkansın
Depremde yerle bir olmuş ülkem gibiyim
Matem kokuyor zifiri karanlık geceler
Bütün pisliklerini temizle şu köhne dünyanın
Konuşmanın adabını bilmeli insan
Bazen de susmalı...
Kelimeleri harcamadan
Yormadan cümleleri
Kırmadan insanları...
Ne asil bir davranıştır
Bazılarının özgüveni yapmış tavan
Davranışlar yapmacık, sözler yavan
Dünyada ölümden başkası yalan
Kötüler bir yana, yapılan iyiliklerdir geride kalan....
Sararmaya yüz tutmuş yemyeşil yaprak
Narindi bilekleri,
Elleri yıpranmış
Hanidir konuşmuyor
Belli ki usanmış
Dalıp dalıp gider olmuş
Gözleri buğulanmış
Herkesin paylaşacak bir şeyleri var
Kimsenin kimseye eyvallahı yok
Biz yarattık sanki küçük dağları
Burnumuzdan kıl aldırmadık
Paylaşmak varken sıkıntılarımızı
Biz hep içimize attık
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!