aldanma o tatlı öven metih düzen şuh dillere
ne sonuncusu riyânın ne de yalanların ilki
dost odur ki acı söyler benzemez şen bülbüllere
gördüğün her nur sakallı öz baban değildir bil ki
o dost ki bilir ve sever senin saf güzelliğini
pembe beyaz mat bir gök
anadoluhisarı’nın lacivert ağaçları arasından bakışan
külrengi kiremitli, kirli suratlı evler..
gittiği güneyden izlerini taşıyan ılık lodosla kendini hatırlatan yaz
ve onlara inat lacivert kıpırtılı, üstü pusla kaplı
sana âlemde yakın kaç kişi var bi’ düşün!
bir anan bir de peder.. bi’ kardeşin bi’ eşin!
as’lolan elbet evlat! o başta gelen peşin!
haydi bir de “gölgem” de.. böylece bitsin işin!
(aralık '04)
berber saç mı kaçırdı ne
göbeğim fena halde kaşınıyor
dert değil kaşırım da ancak
bekir coşkun görürse diye korkuyorum
beni şey sanacak
penceremin önünde
taş duvara yaslanmış narin bedeni
kıpkırmızı sevdalarda gül
yağmura
yorgunluğa bıkmışlığa inat
arınç
“adım başka olsaydı heykelim dikilirdi” demiş
destekliyorum tüm kalbimle
heykelleşsin
milli eğitim bakanlığının
okunması için tavsiye ettiği kitaplardan alanlara
'argo ve tabu sözcükler sözlüğü' hediye
acele edin benden söylemesi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!