Fırtınada Savrulur Güller

Özgürlüğe yelken açtım dedin
Yalnızlığın girdabında
Dönüp durdun senelerce
Beynindeki kavgalarla didiştin
Gece gündüz alt alta üst üste
Çareleri sıraladın kendince
Kullanılmış aşkların mezesi
esiri oldun çaresizce
Dudağında tütün kokusu
Gözlerinde gecenin soluk ışığı
Teninde el izleri yüz izleri
Bir yağmurun sağanağında
Balçıklaşmış toprak gibi
Kök tutmaz fidan vermez
Yorulup yıpranmış bir vücut
Ne kadar üzüldüm bir bilsen
Ne kadar ne kadar çok demiştim
Dinlemedin dinlemedin
Fırtınada savrulur güllerin yaprakları kurur dalları
Toprak ta sarmaz artık bırakır kökleri
Yağınca yağmur sıvaşır balçıklaşır yerler
Dallar yapraklar içine batar kaybolur gider
…
Münir Üsküdar
23.01.2026