Fırtına Şiiri - Selami Dünser

FIRTINA
Mevsimlerden bir kış akşamıydı
Fırtına kopmuş yer gök inlemekte
Sokaklarda çöpler uçmakta
Toz duman azıtmış şehri sarmıştı
İnsanı kör etmek istercesine

Fırtına bütün şiddetiyle esiyor
Barakalar uçuşup tempo tutuyor
. Rüzgar ıslık çalarcasına haykırıyor
Ağaçlar dallarıyla hareketleniyor
Dans eder gibi bükülüp kalkıyor

Denizde dalgalar hareketli
Gemiler bir hoplayıp bir zıplıyor
Kimisi limandan kopmuş gidiyor
Kimisi batmamak için direniyor
Gene de güçleri dayanmaya yetmiyor

Derken hafif hafif bir kar başlıyor
Don tutmuş buz gibi soğuk taneler
Bir kristal cam gibi parlak yere düşüyor
Bilmem gökten mi yağıyor yoksa
Çevredeki tepelerden fırtına mı getiriyor

18.01.2000. Salı