Uçsuz bucaksız derinlikte gözlerin
Boşluğunda tüm evreni gezdiren
Bir orman sanki saçların
İçinde tüm canlıları emziren
Mıknatıs edasında dudakların
Mühürlenmek için azmettiren
Tanırım ben onu
İçimi kavuran sıcaklığından
Gözlerimi kamaştıran ışıltısından
Yağmur sonrası toprak kokusundan
Tanırım ben onu
Gün ağarırken, Cennete doğru...
Ellerin kaydı avuçlarımdan yeryüzü soğudu.
Bir kelebek açtı gözlerini?
Kaç ölümle son bulur?
Yaşamın umudu...
Dudaklarım acaba bulur, göğüslerinde tomurcuklanan. Huzuru...
Milyarlarca yıllık bir düzende
Milyarlarca yaşam biçiminde
Milyarlarca xy ve xx kromozonu arasında
Milyarlarca yıl sürmesi beklenen bir rastlantı sonunda
Bir zamanlar cosmosta
Sahneye çıkmıştık sen ve ben
Güneş doğmaya görsün
Gün çabucak bitiyor
Çocukluk ergenlikle
Ergenlik gençlikle bitiyor
Giden gençlik gelmiyor
Yaşlılıkla hayat geçmiyor
Renklerin dili olsaydı şayet
Ötekileştirmeye çalışır mıydı
Siyah beyazı
Empoze etmeye çalışır mıydı
Sarı kırmızıyı
Birkaç yıl beklemişti bu scotch
Yalnızlığıma ortak olabilmek için
Bense o scotch’a kavuşabilmek için
Beklemiştim yeşillenmeyi
Şişenin göründüğünde dibi
Saat gösteriyordu 18:01’i
İyi tasarlanmış bir soygundu bu
Ruhumu arafta bırakıp giderken
Okkalı bir "Kendine İyi Bak" yapıştırmıştı
Camel aromalı dudaklarına....
Gittiğinde nefret etmiştim aşktan
Geçmişe dönüp bakınca
Aslında fena da sayılmazdı hani
Kim bilir
Belki
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!