Filiz Küyük Şiirleri - Şair Filiz Küyük

Kimsesizim Annem

Ördüğün saçlarımın aklarına düşüyor bu mevsimin karı.
Eskiden okul yollarında rüzgâra savrulan o örgüler,
Şimdi ömrün yokuşunda birer birer çözülüyor.
Zaman zalim, zaman hoyrat;

Kızımın çeyiz sandığı

Odanın kapısını açmaya korkuyorum artık
Eşiğe çarpan terliklerinin sesi gelir sanıyorum
Köşede duran o ceviz sandığa bakamıyorum
Sanki kapağını açsam

​KORKARIM

​Gönül sarayına hüzün dolunca,
İnsansın dediğim kuldan korkarım
Kokladığın gülün diken olunca,

Küstürdüm Gönlümü

Küstürdüm gönlümü dalım kırıldı
Bahar da çiçekler elimde soldu
Çok üstüme geldin gönül yoruldu
Dağlarıma duman çöktü kar doldu

NÂDİM-İ DERGÂH

Kirli yüzüm ile, kapına geldim
İçimde cehennem yanar ha yanar
Aciz kulum senden medet dilendim
Şu nefsim günahı sunar ha sunar.

Gecenin perdesi indi usulca, ay saklı,
Yine aynı hüzün, aynı sızı yüreğimde.
Yeminler zinciriyle bağlı, gönlüm yasaklı,
Sonsuzluk kadar uzak, sensiz seneler kahırlı...

Kalbimin duvarları yüksek, gölgeler içinde,

Sabret Ey Gönlüm

Sabret ey gönlüm, bu dağlar aşılır,
Nice gamlar gelir, yoldan şaşılır.
Dikenler büyürse güller deşilir
Sabret ey yüreğim bu aşka sabret.

Sahte yüzler

Gözlerdeki pusuya esir düşeli,
Dost bildikçe can evimden vuruldum.
Dillerimizden süzülen sözler hep yalan,
Ruhum savruldu, kapılar suratıma kapanırken.

Gitme Anne

Geceler uzarken, içim daralır
Bir hüzün dolanır özüme anne
Yüreğim sıkışır nefes zor alır
Sensiz dünya gelmez gözüme anne

MUHSİN YAZICIOĞLU’na ithafen
SEN Kİ HİÇ ÖLMEDİN Kİ

Bir büyük birlik için dağları yol eyledin
Hazan düşmüş bağlarda dikeni gül eyledin