Filiz Küyük Şiirleri - Şair Filiz Küyük

Yüzüm gülmedi benim, gülmedi kara yazım,
Ne ana kucağında ne de baba elinde dinmedi sızım,
Çocuklugumdan bir hıçkırık düğüm düğüm boğazım,
İçime, kimseler görmesin diye kederimi sakladım,
Hep bir gurbet oldu bana, dört duvar ev dediğim,
Gözümde dinmez tufana, yangınlarda yüreğim,

🌹 Kendime 🌹

Filizdim yeşerdim goncalar açtım
Gül iken derdiler yoldular beni
Can dedim gönülden sevgiler saçtım
Taşlardan taşlara vurdular beni

Kim Bilir

Kim bilir kalbimde hangi rüzgar var,
Adını fısıldar, gece gündüz yar,
Sensizlik içimde uçurum kadar,
Uçurumdan düştüm sensiz kim bilir.

Kimsesizim Annem

Ördüğün saçlarımın aklarına düşüyor bu mevsimin karı.
Eskiden okul yollarında rüzgâra savrulan o örgüler,
Şimdi ömrün yokuşunda birer birer çözülüyor.
Zaman zalim, zaman hoyrat;

Kızımın çeyiz sandığı

Odanın kapısını açmaya korkuyorum artık
Eşiğe çarpan terliklerinin sesi gelir sanıyorum
Köşede duran o ceviz sandığa bakamıyorum
Sanki kapağını açsam

"Küllerden Doğan"

Gece,
Bir örtü gibi ağır.
Ama biliyor musun,
Karanlığın içinde bile

Küstürdüm Gönlümü

Küstürdüm gönlümü dalım kırıldı
Bahar da çiçekler elimde soldu
Çok üstüme geldin gönül yoruldu
Dağlarıma duman çöktü kar doldu

NÂDİM-İ DERGÂH

Kirli yüzüm ile, kapına geldim
İçimde cehennem yanar ha yanar
Aciz kulum senden medet dilendim
Şu nefsim günahı sunar ha sunar.

"Olmasan da "

Olmasan da,
Bir yeri hep sende kalır insanın.
Bir söz bırakır mesela,
Durduk yere çınlayan.

Gecenin perdesi indi usulca, ay saklı,
Yine aynı hüzün, aynı sızı yüreğimde.
Yeminler zinciriyle bağlı, gönlüm yasaklı,
Sonsuzluk kadar uzak, sensiz seneler kahırlı...

Kalbimin duvarları yüksek, gölgeler içinde,