Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

ben,
sende kaybolsam...
sen de bende...
sonra
didik didik
birbirimizi arasak

sana
bakınca
gözlerimin içine
güneşler vuruyordu
böcek böcek...

kalp benim,
sakladıkları senindi...
bir içine girsen
buldukların senindi...

kalem benim

bir şarkı söylüyordum
güftesinde sen
ki ben
bu şarkıyı söyledikçe
sendin damarlarımda
ılık ılık gezinen...

bu ne dünya böyle
ayaklarım kesildi
yürüye yürüye
sanki
yollanmış gibi...

ben,
durup durup
çiçekten böcekten
aşktan duygudan bahsetsem,
sen,
durup durup

kalabalıkta;
''-çiçekçiiiii...'' diye bir ses duysam
ben dönerim...işim bu bilirim...
kalabalıkta;
''-arnavuuuut...'' diye bir ses duysam
ben dönerim...göçmenim bilirim...

ah bahar ah
sen sıcak sıcak gülümserken
erik ağacının dallarında
ben süklüm püklüm oturmaktaydım
içimdeki yalnızlığın bankında
güneşe uzak !..

kelimeler;
sestir nefestir
harftir hecedir..
akıldan süzülür,
dilden dökülür

yerde değil
arzın her yerinde
ayrı frekanslardaki sesler
ana frekansta kaydedilmekte...
bir gün noktası noktasına
notası notasına