Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

gün doğarken
güneşten de
gün kararırken
karanlıktan da öte
''-ben buradayım...''
der gibiydin

eskiden
sokaklar dar
evler cam camaydı
çiçekli pencereler
saçaklar cumbalar
illa ki insanlar

ay,
kendini
sulara bırakmış
mışıl mışıl uyuyor...
aşk,
kendini

seviyordum
söylemek istiyordum
boğazımda
düğüm oluyordu
kör olası kelimeler
söylesem,

sen,
nasıl bir derttin ki
yıkımlarının şiddeti
7.8'i çoktan geçmişti bile...
bir enkaza dönmüştü yüreğim
enkazdan da beterdi

aşka düştüm
aşk benimdi
yola düştüm
yol senindi..

çıka gele

dudağımda adın olsun isterim
kulağımda sesin
yüzümde nefesin
son öptüğüm dudak
senin dudağın olsun isterdim
olsa da

ellerin ellerimde olsun
gözlerin gözlerimde
inan ki
tek dileğim bu olur
ömrün inşallah
dizlerinde son bulur...

bahçende bir gül olsam
nefesimi rüzgarına salsam
sen salınıp sokulunca
son çiçeğimi sana sunsam

pencerende bir kuş olsam

seslen !...
sesinin gitmediği yerlere
rüzgarlar götürür belki
sen sadece
onu beklediğini söyle...