Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

ay mıydı?
O hayal olan…
yoksa,
O şehir mi?
ay ışığında kalan…

toprak gerilince;
fayları kırar
kıyameti kopardı...
lakin o
çok rahatlardı..!

dudağında
bir tebessüm olsun
bu bana yeter
ki o
yüreğimdeki
kocaman dalgalara eşdeğer...

yarimin;
gözleri vardı bakılası...
saçları vardı okşanası...
haydi yarim gel yarim
yamacıma yat yarim
ben yarimi severdim

Cüneyt'e sordum,
''- baban nasıl? '' diye...
başı önde,
''-ölüyor abi...'' dedi
usulca...
ölmeyi biliyordum da

ölüm;
ya kol atıyor
ya da kol geziyordu...
sen;
ya bu kola tutunmayacak
ya da bu yola çıkmayacaktın...

her yol benimdi
sonu sen olunca
yürümek isterdim
ömrüm boyunca...

nefes nefese kalsam da! ...

adam fakirdi
evi kulübeydi...
kız güzeldi
perdesi çiçekliydi...

adam işçiydi

onlar ki
gönlümde kazanlar,
gözümde çanaklar dolusuydu...
onlar ki
sadece aşkı anlatırdı
yanağımdan düşen damlalar...

elimin ermediği yere
dilim eriyordu...
dilim ermediği yere de
gönlüm...

gözümün ermediği yere