ellerimde
boyalar olsa;
dünyayı boyardım
rengarenk
illa ki
benek benek
bir köprüm vardı
kemikten...
üstü örtülüydü
etten deriden...
63 yıldır
hiç durmadan
bu zarların
kulağı vardı galiba! ...
ben küfür ettikçe
tersine geliyorlardı
inadına! ...
tabii ki
yokluğunda,
sarıldığım yalanlardı
seni andığımda
aklımda oynanan oyunlarda
ki hep
ben kalırdım
o...
sahilde...
boş bir banktı...
oysa ki
üstünde çizgiler
içinde de
evet...
artık ezanlar okunuyor
gün açılıyordu...
dünya,
günden...
dostlarım,
bilirim ki
su musluğun ardında
açsam akacak...
önce ellerim
sonra
sırasıyla;
bu sabah uyandığımda
(saat 07.oo öncesi)
sen vardın
çiçekçilik zamanımdan
bu yana
hep gördüğüm
kendimi,
rüzgara verdim
öyle ki
aralarında
kokunu hissettim
onu,




-
Aysel Çartık
-
Aysel Çartık
-
Aysel Çartık
Tüm YorumlarŞiirinizi okurken çok duygulandım.Engelleri kaldırmak adına hepimizin yapabileceği bir şeyler olmalı diye düşünüyorum.Duyuyoruz,görüyoruz,yürüyoruz diye güvenmemeliyiz.Çünkü hepimiz birer engelli adayıyız.Bu duyarlı şiirinizden dolayı sizi çok çok kutluyorum.Tebrikler.......
Şiirinizi okurken çok duygulandım.Engelleri kaldırmak adına hepimizin yapabileceği bir şeyler olmalı diye düşünüyorum.Duyuyoruz,görüyoruz,yürüyoruz diye güvenmemeliyiz.Çünkü hepimiz birer engelli adayıyız.Bu duyarlı şiirinizden dolayı sizi çok çok kutluyorum.Tebrikler.......
Şiirinizi okurken çok duygulandım.Engelleri kaldırmak adına hepimizin yapabileceği bir şeyler olmalı diye düşünüyorum.Duyuyoruz,görüyoruz,yürüyoruz diye güvenmemeliyiz.Çünkü hepimiz birer engelli adayıyız.Bu duyarlı şiirinizden dolayı sizi çok çok kutluyorum.Tebrikler.......