Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

kök,
toprak içindi...
gövde güneş için...
kök,
karanlıktan ışığa....
gövde,

yırtmak...
resimleri;
orta yerinden
giden sevgiyle...

parçalamak

haydi...
diyelim ki,
müzik ruhun gıdasıydı...
soğuktan ve açlıktan titreyen bedenleri
nasıl doyuracaktı...!

öğretmen,
aldığı az da olsa
hep verendi...
verdiği,
öğrencinin..
ve memleketin geleceğiydi...

özüm
topraktır dersin...
hep güneşi istersin
köklerini unutup
hep yeşile dönersin...

rüzgar patlar,
ağaçlar yatardı...
deniz patlar,
dalgalar kalkardı...

rüzgar saçlarında,

öyle bir yoldaydım ki...
yönsüzdüm sana doğru...
solum doğu... arkam kuzey...
dönüyordum kendi kendime...
nafile...bir rüzgar gülü gibi...
hep aynı yerde...!

O...sensin...
Gözlerine vurulduğum...
Bakışlarında boğulduğum...
Sensin...o....
Aşkınla tutuştuğum...

derdimin büyüğü,
derindedir...
söyle deseler de
söyleyemem!

derdimin küçükleri,

önce...
kendini koru...
sonra da...sevdiğini...
kendini koruyamayandan...
olmaz...iyi bir sevgili...