Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

ben...
söylemeyi bildim...
AŞKtan...
önünde dil dökerek....

ben...

her insan...
parmak
izinin tutsağıdır...
parmaklarını ucuysa...
Yaratanın...
çizimine bağlıdır...

gündüzleri..,
ışıkla ve
şekillerle gelenler,
GÖZLERDE...

geceleri..,

gün...
güneş ile dünyanın....
hiç bitmeyen aşkından...
oluşmakta...

gün...

günahlar...
.....geliyordu hep...
aklımın uçlarına...
ben...
çağırmasam da....
onlar...

gül...
dikildiği bağında...
bağlandığı dalında...
tutunduğu sapında...
kendine aşıktı....
yalnızca...

gül açınca....
yakışır dallarına...
kendinden...kendinden...
gül kokunca...
karışır rüzgarlara...
derinden...derinden...

gül....
bağında nazlıydı...
rüzgara karşı...
aşk...
gönülde nazlıydı...
yalana...dolana karşı...

gözlerimi kapattım...
ellerim,
buldu ellerini...
sıcak...terli...ve titrekçe idiler..!

gözlerimi kapattım...

gözlerine bağlandım...
nutkum tutuldu...
-seni seviyorum.. demek istedim...
hecelere takıldım...kaldım...

sözlerine bağlandım....