Fevzi Şahingöz Şiirleri - Şair Fevzi Şah ...

Gönül tahtım boş kaldı, saraylar oldu viran,
Gözümde yaş dinmiyor, geçip gidiyor devran,
Yüreğimde bir sızı, feryat figandır her an,
Bilmem kaç yıl sürecek, sensiz geçen yıllarım.

Uzaklara bakarım, yollar uzar tükenmez,

Gönül tahtına sorsam, sultanı o seçmiştir,
Sevda denen şerbeti, o elinden içmiştir,
Yıllar geçip gitse de, sanma aşkı bitmiştir,
Kadının gözünde hep, kocası padişahtır.

Dışarıda fırtına, varsın kopsun kıyamet,

Gönül tahtından gelen, ulu bir ses dinlenir,
Hakikat aynasına, bakan can şereflenir,
Karanlık gölgelerden, sıyrılan temizlenir,
İnsan gözüyle bakar, ama ruhuyla görür.

Surete aldananlar, yolda kalır her zaman,

Gönül verme her gülene, devir eski devir değil,
Sırrını açma bilene, dostluk artık nehir değil,
Yalan dünya sahnesinde, kimse sana siper değil,
Hiç kimseden fayda gelmez, dost ararsan cebine bak.

Güler yüzle yaklaşanlar, menfaat bitti mi kaçar,

Gönül yorgun düşse de, her gün seni özlüyor,
Gözlerimin önünden, hayalin hiç gitmiyor,
Hasretinle kavrulan, ruhum seni istiyor,
Ne zaman ismin duysam, kalbim hemen sızlıyor.

Eski bir hatırayla, dolar taşar gözlerim,

Gördüğüm anda onu, içime sızı saldı,
Hiç aklımdan çıkmayan, o güzel yüzü kaldı,
Anılar geldi geçti, sanki bir hayal gibi,
Zevkini çaldı felek, bana cefası kaldı,

Bir inadın uğruna, dargınlık icat etti,

Gördüğüm günden beri, tutsak ettin kendine,
Anlamadım bir türlü, nasıl kandım fendine,
Feryad eden kalbimin, sebep oldun derdine,
Nasıl geçti yıllarım,katlandım ben cevrine,

Işık huzmesi gibi, süzülüp kalbe aktın,

Gördüğün insanların, her sözüne güvenme,
Fırsat bulan aldatır, dünyânın hali böyle,
Dem vurur doğruluktan, sözüne bal katarlar,
Fırsat bulan aldatır, dünyânın hali böyle,

Eğriye doğru bakar, seni yanlış anlarlar,

Gözler dalıp giderken, hatırlar mısın beni
Ben yokken bu yollardan, sen yine geçeceksin
Rüzgârla gelen seda, çağrıştırır sesimi
Ben yokken bu yollardan, sen yine geçeceksin

Kaldırım taşlarında, izim kalırsa yine

Gözlerdeki o ışık, sanki sönmeye durmuş,
Gül bahçemiz sararmış, bülbül dallara küsmüş,
Takvimden her bir yaprak, sessizce yere düşmüş,
Maziye bir bakıver, biz ne günler yaşadık

Hicranın ateşiyle, yandı bitti o yıllar,