Kokar fesleğenler
Feslikan Mahallesinde...
Parkın içinde yalnız bir çocuk;
üzerinde lacivert şortu,
kırmızı tişörtüyle...
Elleri ceplerinde,
henüz beşinde...
Gök gürülder aniden,
şimşekler çakar amansız.
Ve ilk yağmur damlası,
düşer alnının tam ortasına...
Elektrikler kesilir,
karanlık çöker mahalleye.
Derken uzaklardan bir köpek havlar;
çocuk, hıçkıra hıçkıra ağlar...
Yağar yağmur, kopar birden fırtına...
Koş çocuk, koş!
Bak, anneciğin seslenir sana!
Yağmur diner nihayet,
diner o fırtına...
Mis gibi fesleğen kokusu
siner mahallenin her sokağına.
Gül çocuk, gül artık!
Açılmış sana anneciğinin kucağı...
Gül çocuk, gül!
Sığınakların en güzelinde, anneciğinin koynundasın...
08.01.2018
Mesut TütüncülerKayıt Tarihi : 7.08.2026 10:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
İnsan zor durumda kaldığında sığınacak bir liman arar. Bu bazen bir anne kokusudur, bazen baba şefkati, bazen sığınılan bir dua... Lakin kalp aşktan nasibini almadıkça; ne anne kokusu duyulur, ne baba şefkati yeter, ne de dualar içten olur. İlla ki aşk... Tek Olana aşk, her nefeste aşk. Yoksa bütün saydıklarım, bir söz kalabalığından öteye gidemez...
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!