Ferit Battal Şiirleri - Şair Ferit Battal

Bir sözün özünü dil anlatmasa bile yüz ifşa eder
Arif olan insan kulun sözüne değil yüzüne dikkat eder

Ferit battal

Hak divanında

Ser olsa da sevdam halk divanında
Mevla yı anmayan candan bana ne
Şek şüphe saklamaz kul imanında
Hak için yanmayan kandan bana ne

Kalplerin hâkim,tabibi
Sensin benim yaradanım
Dertlerin merhem sahibi
Sensin benim yaradanım

Teni candan eder şaki

Hep ağladım hiç gülmedi bu yüzüm
Sen bana bu bahtı karamı yazdın
Ağlaya ağlaya Nil oldu gözüm
Sen bana bu bahtı karamı yazdın

Bir han yaptım elin kızı kuruldu

Ben bu dünyadan usandım bıktım âlemin dilinden
Bu can bedenden çıkmadan kazın benim mezarımı
Bir değil beş sille yedim bir muhannetin elinden
Bu can bedenden çıkmadan kazın benim mezarımı

Ne aşk kaldı nede neşe kullar düştü mal peşine

Nefis denen namerde sen beni muhtaç etme
Bir kalp aşkla yanmazsa şu beden hiç erirmi?
Ben sana maşuk dedim yıkıp bırakıp gitme
Bir kalp aşkla yanmazsa gönül hiç yeşerirmi?

Ben elifi zikr ettim mim harfi oldu hecem

Oda hakkın vergisi

Yar gönlümü yakmadan bu kalbime el atma
Ben aşka esir oldum oda bana sevdalı
Şu çan yanıp solmadan bu teni dosta satma
Ben aşka esir oldum oda bana sevdalı

Uslan artık deli gönül
Seni yaş ile yorarım
Gel hak için can ver bin öl
Seni taş ile yorarım

Başın eğ aşk yellerine

Mevla’m aşkı ver kalbime gözyaşım öze insin
Ben senin gönül sultanı olduğunu bilmem, mi?
Bu gönlümün deryasına sevdayı veren sensin
Ben senin gönül sultanı olduğunu bilmem, mi?

Elim açık sana rabbim bu canı sen affeyle

Sevgi gözün görüp gönlün yanması ile elde edilen hakikattir fakat bu zamanın neslinde sevgi diye bir hakikat kalmadı bu nesil gönlün isteği ile nefsin isteğini birbirinden ayıramıyor onun için şehvetin adını sevgi koyuyorlar
sevgi
Ruhun isteridir
Şehvetse nefsin isteğidir
Nefsin arzusu bitince istekte bitiyor