Bir yaz akşamında, gökyüzünde
Yıldızların arasında, bulutların ardında
Belki gece yarısında, belki de akşamında
Yine sen düştün aklıma
Bir kış sabahı, buğlu camda
ansızın gecenin üçünde ararım seni
bulutların üstünde bıraktığın sisle
tahayyül ettim sesini
bıraktığın son bir fotoğrafın hasretiyle
canım sıkılır bazen yokluk acısından
Açtığımda gözlerimi, baktım etrafıma dikkatli
Gördüğüm yemyeşil bir ova ve esen rüzgarın hiddeti
Fakat bu hiddet değildi sert bir rüzgarın şiddeti
Rüzgar ise yumuşak bir dokunuş hissettirdi
Gök ile deniz birleşmişti sanki, tahayyül etsem az kalır
Gözlerimi açtığımda, etrafıma baktım
Ne ses var ne seda hayret ettim
Göğe baktım ay bile gitmiş korktum
Sanki yalnız değil gibi hissediyordum
Denizin ortasında durgun, ve yalnız gibi
Bir felaket kopsa kimse duymaz sesini
O fenerleri var ya, sanki olur gözleri
Sert dalgaları karşılar, yeri gelir güneşi
Heybetli gövdesi, gölge düşürür suya
Kimseler söylenmesin bana, bende çektim elbet
Yeri geldi sövdüm yeri geldi hayata ettim hayret
Yaramadı bana böylesi yine güldüm el verdikçe
Mutsuzluk neye yarar hayat sürdükçe
Çiçek kokladım bahar niyetine, nedendir böyle
Bir dağ vardı, tepesi bulutların üstünde
Merakla bakardı insanlar zirvesi nerede
Nedendir bilinmez ulaşamaz kimse
Ne kadar denese de zirveye
Hayat da böyledir, ulaşamazsın bazen
Bir yol var, bitmez mi bitmez
Engebelidir, geçmesi zordur yolu
Kimisi yarı yolda iner ve dönmez
Kimisi olur uzun yolun yolcusu
Kaç yıl sürer bu yol, kırk belki doksan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!