Ferah Şiiri - Halim Taha Daş

sen mi geldin bahtıma buz gibi bakışınla
ne kaybettirir bilemem bu gönül yakışınla

kardan beyaz ipliklerle örmüşler o çehreni
güneş gibi aydınlatıyor saçların tüm evreni

nur gibi göründü gözüme bir serv-i kamet
ocaklarda pişen kula cennet gelir kıyamet

bu aşkın yolunda ne yiğitler kurban verildi
sen demesende bakışların bu câna emirdi

her adımla sarsılmaya alışkın bu can elbet
bastığın toprakla gelen cezamdır müebbet

varlığından akarsular ağlamayıp gülseler
çağlayanlar uslanıp saçlarında süzülseler

miski amber kokun can almaya muktedir
o gözler ki her baktığının ruhunda uktedir

bir bakış ki ayırırda gelmez ruh bedeninden
bir bakış ki ayrılsada kopmaz azmedeninden

bir bakış ki sultanların tahtını sallandırıyor
her bahar geldiğinde fidanları dallandırıyor

alim olan görse yüzün işlemezdi ab-ı hayat
pir olanlar bilse seni girmezlerdi rabıtaya

her nazında bu kalbim zelzeleyle sallanıyor
bahşettiğin her söz ruhumda anlamlanıyor

senle gelen bir umuda umum cihan güldüler
aşka düştü bu gönlümde üstüme at sürdüler

âti umudumdur sende bir gün eresin feraha
yananı erdirirler mi hiç hak uğrunda felaha