Umudum kalmadı ömür biter.
Şimdi evimde baykuşlar öter.
Kendimi tanımam artık yeter.
Bazen kahırdan ölesim gelir.
Sen umudum olursun birden.
Güller açar vurduğun yerden.
Medet bekleme yüreği körden.
Ömrün aşkına vatan olmasın.
Bir kemik kalmıştır bir de deri.
Fakir çocuğun tutmuyor elleri.
Boyatır ayakkabı zenginin biri.
Olmuşlar çiçekler fakirlik neferi.
Herşeyi artık biliyorsa bu millet.
İster ezan dinler ister çan dinlet.
Akıllı ol başkallarına etme inat.
Şimdi kalmadı kimsede sadakat.
Ardına gezer bu şair serserisi
Benim yürekte aşkımın perisi.
İlhamım sın önemli değil gerisi.
Ne olur güneşim ol şafağım da.
Mazlümlerin artık gülsün yüzleri.
Bilimle çağdaşlığı öğren git ileri.
Devleti uğruna bizim halklar deli.
Doğar yoldaş devrimci şafaklara.
Bazen Mecnunla çöl avare oldum.
Geçerken yıllarım dertlerle doldum.
Acılardan hastalıktan çok yoruldum.
Yoksul fakirleri gördüm kayboldum.
Ballar gibidir şerbet gibidir dilin.
Olmuş gölgem peşimde hayalin.
İsteğim canım elimde kalsın elin.
Günüm ayım sağlığımın ilacısın.
Alamadık yıllarca biz gerçek bir ders.
Uzmanla yalancı olmuş şimdi herkes.
Bazıları padişah oldu bazıları prenses.
Sahipsiz kalanlar yine bizim çocuklar.
Yabancıdan sana bir zarar gelmez.
Kırarsan gönülleri kolay düzelmez.
Zengin yoksul fakirin halini bilmez.
Zavallılarla sahipsize zulüm etme.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!