Bu şehrin son gemisi kalkıyor yüreğimden
Kıyıya vurulmuş bir sürü hatıra
Ve geride hiçbir şey yok
Uçsuz bucaksız gibi görünüyor sahil kenarları
Deniz masmavi
Galiba bu mevsim hiç giden yok.
sonsuza dek yaşama heyecanı mı?
boş!
bugünü yitirdiysen,
ve aynı yolda yürümek anlamsızlaşıyorsa
sadece kendine koş!
Umut dağların yüksek dağların başında kar olmuş.Ve sonsuz yüksekliklerde uçuyor.Peşini bırakmadığımız herşeyin rengi değişik.İçimizde gidilecek bir yerin olmamasıda bizi bilemediğimiz iklimlere itiyor.
Kalabalıkların yalnızlığı ölmüş.Görünmeyen hatıralar yerlerinden birer birer çıkıyor.Yüz vermeyen dünya hiçliğin son perdesini oynuyor.
Gitme kal diyemediğimiz nice hayatlar nerede? Sorgusuz idam edilen hayaller şimdi hangi yürekte?
Bakma soğuk zamanlar gibi yüzüme.
İçimde kal ey umut sessizce.
Ağlarsın başını alıp giderken yol boyu
Uğurladığın yolcuların çöllerinde yaşamak
Ya da büyük buzullarda
Uçsuz bucaksız yerlere umut götürmek
Yaşamanın başalangıcında yeniden doğmak
Karanlıkları öldürmektir.
Araya zaman girince
Yeryüzünden güneş gidince
Bugün hızla geçince
Unutulurmuş insan
Uzun akşamlar bitince
Zaman dostları unutturdu
Kapın çalınmasa hayaldir yaşamak
Dertler çoğaldı
Yar arkasına bakmadan
Bir veda sahnesinde unutuldu
Ellerinin hayalidir susuzluk
kapı açılacak şimdi
girecek hiç tanımadığım yüzler
ziyaretime gelmeleri için
saçlarını arkadan bağlayacak bütün periler.
sen dağlarını kırmızıya boyadığında
sessiz bir gecenin ortasında
dağıtılmış bir oda ve sonrasında
bekleyenler hep aynı aşkta
buluşmaları yaşıyor kendi halinde...
her şey kırgın her ana
sana mıydı dönüşü yıllarımın
sana mıydı bu gidişten sonra
anlamadığın
anlatamadığım
bütün duygularım
sana mıydı?
yemyeşil çimlerin üzerine uzanmışsın
seni öyle bir zamanda buldum ki
siyahı hiç bulutlara yaklaştırmamışsın.
hep kendi başına uçmuşsun
denizlerde, dağlarda ve kendinde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!