Yüreğimi çıkarıp atmışım sokaklara
dilencilerle dost olmuşum
yorgan misali örtmüş üzerimi karanlık.
Fikirden ve düşüceden yoksun bırakılmışım
hasretin adı sen, sessizliğin adı ben olmuş.
Bir uzak diyarlarda firarisin
Bir ölüm
Bir hayat
Tüm yaşanan bu
Yükü bir insanın omuzlarında
Dünya
Akıl erdiremedim hiç bir şeye
Baktım gördüm her gülün hiddetini
Bastığım çiçeklerin ahı var
Ulaştım yağmurun izzetine
Düşen her damlanın vahı var
Zaman zulme başladı ezelden
Sabah güneşi gibi uyandırır ayrılıklar.
Her dem içine işler,
olmamış zamanlarda biriken anılar
sessizliği özler.
Bir bakıştır görürüm kendimi
Bir gülüştür salarım ipleri
Olurda unutulursam
Nuh'un gemisi batar ve hiç aya gidilmez
Kanun hükmünde bir kararname yazılır
ve tüm yağmurlar sadece gece yağar
İlk yalnızlıkta sen aklıma geliyorsun
Bir felaketin başlangıcı gibi bir his
Yapayalnız tutkuların arifesinde
Şiir tutsak olmuş gönlümüze
Ürpertir her zaman duygunun teslimiyeti
Her hecenin bir anlamı var
Kaybolmuş satırların mazisinde
Hicrandır yarası masumiyetin
Yapmacık hesaplar var şimdi aklımda
Derin olmayan acılar ve üzüntüler
Umursamamazlıktan değilde
Hiç olmamasından iyidir diye düşündüğümden galiba
Duyduğum bir ormanın ağlaması, bu şehir hengamesinde
Küçük hesaplar mertebesinde benliğimi sorgulamaktayım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!