Hayatta fazla bir şey talep etmedik. Kimseden fazlasını istemedik, kimsenin hayatında veya huzurunda gözümüz olmadı. Düşmanımız bile olsa, onlar için iyilik diledik, bin katı hayır dualar ettik. Çünkü biz, az ile yetinen insanlarız. Anadolu insanıyız; bu dünyaya varlıkla gelmedik. Ömrümüz gurbetle, yüreğimiz hasretle geçti. Hayattan tek beklentimiz bir nebze huzurdu... Az da olsa, sonsuz olması dileğimizdi. Ancak öyle bir zamandayız ki, o huzura bile ulaşamadık. Elimizden geleni yaptık, sonrası için Allah’a bıraktık. Rabbim hâlimizden haberdardır; hissetmekte kalbimizden geçenleri.
Biz hep yaralı kuşları sevdik. Kanadı iyileşince, vedasız uçup gittiler elimizden. İşte bizi kahreden de bu... Dünyadan soğutan, güvenimizi sarsan, mutluluğa hasret bırakan ve insanlara yabancılaştıran hep bu oldu. Eğer bir gün gitmeyi planlıyorsanız asla sevmeyin ve değer vermeyin. Çünkü birinin gönlünde yer edinmek ancak o kadar zor ki... Gönlü olmayanı yüreğinde taşımak dünyanın en ağır yüküdür. Çabalasınız da, vazgeçmeyip savaşsanız da herkesin kaldırabileceği bir sınav değildir bu. Her yürek böylesine derin bir aşk için uykularını heba etmez, gecelerini feda etmez; her yürek böyle samimi bir sevgi hissettiremez. O kalabalığın içinde sevgiye muhtaç kalmak kolay değildir ve dost geçinenlerin arasında bile gerçek sevgiyi arayıp bulamamak insanı yoran bir mücadeledir. Bu mücadelede, az bulunan kıymetli insanları da elimizden kaybettik.
Sevmek dünyadaki en güzel ve özel duygudur aslında. Sevgi şifa demek; sevgi yaşam demek; sevgi huzur ve umut demek. Sevgi varsa hayatta nefes var, mücadele var, anlam vardır. Ama unutulmamalıdır ki sevginiz karşılık görmüyorsa ziyan etmeyin kendinizi, değersizliğe kurban vermeyin duygularınızı. Elinizden geleni yaptınız mı, sonuç değişmese bile "Hayırlısı buymuş" deyip yolunuza bakın. Değer veren insanlar daima özeldir; sevginizi her zaman kıymet bilenlere saklayın. Şairin dediği gibi: "Vedalar zordur ama bazen gitmek gerekir."
Yavaş yavaş unuturum sandım seni,
Zamanla silinir dedim, gözlerimden yüzün…
Oysa her geçen gün,
Daha da netleşti bakışların aklımda.
Unutmak dedikleri şey,
Aslında hatırlamaya biraz ara vermekmiş.
Sevda dediğimiz şey o günlerde bir yalan oldu, hepsi gelip geçti.
Ama ben hâlâ gözlerinde tutsak kaldım, ey sevdiğim.
Gün olur da acaba sen de anlar mısın çekip gittiğinde neler yaşadığımı?
Sana duyduğum sevginin ne kadar derin olduğunu hissettirebilir miyim bilmiyorum… ama sanmıyorum.
Zaten anlaman mümkün olmadığı için, sensiz geçen o günleri tarif etmek de nafile bir çaba.
Denizler mürekkep, ağaçlar kalem olsa bile, sana olan sevgimi anlatmaya yetmez.
Geceye dert anlatırım, yıldız yıldız...
Her biri adını fısıldar bana,
Ey sevgililer sevgilisi,
Gözyaşım sana düşer Ya Resulallah…
Yetimlerin yoldaşıydın,
Gözlerim yine geçmişin puslu dehlizlerine kaydı, parçalı bulutlarla süslenmiş maziye daldım. Sorarım kendime: Değiştirebilir miydim, peki ya değiştirmek ister miydim? Ah, geçmişte pek çok "keşke" vardı içimde. Ama şimdi, o "keşke"ler yerlerini "iyi ki"lere bıraktı.
Herkes yakınına tutunurken ben sadece sana tutundum, Allah’ım. Issız bir diyardasın, kuş uçmaz, kervan geçmez bir yerde. Su olsan kimse içmez, yol olsan kimse geçmez. Senin hikayeni anlamaz yabancı gözler. Çıkarsın bir dağın tepesine, bir ağaç bulursun. Onu gelin gibi süsler, bir parça nefes alırsın. Sonra kafanı kaldırır, bulutlara bakarsın; köpürmüş gelen bulutlara. Elden ne gelir ki başka?
Yüreğimin derinlerinde çın çın ötüyor bu dünyanın soğuk ve ıssız boşluğu. Tanrı kimseye böyle bir yalnızlık vermesin! Garip bir çelişki değil mi? Yaşıyorsun, çevren kalabalık, herkes bir şeyler konuşuyor ve herkes iyiymiş gibi davranıyor. Ama sonra bir bakıyorsun ki insanların senden alacakları varmış; gelir, hem manevi hem maddi ne lazımsa alırlar. Ve bu böyle devam eder. Alınan her şeyle duyguların da azalmaya başlar. Şair boşuna söylememiş; "İnsanlar öldürür." Evet, insanlar öldürür hem de hiç acımadan. Duygusuzlaşırsın zamanla, taş kesilirsin.
Bir akşam ansızın sustu içimde
Çocukluğumdan kalma o kırık şarkı.
Sen gittin, ellerin düştü elimin ucuna,
Ve dünya dönerken ben kaldım yarı.
Geceleri mum gibi eritirken dizelerini
Bir yalnızlık çöküyor eski defterlerine
Kalemi titrek gözleri nemli şairin
Sözcükler suskun içi hüzünle perişan
Bir zamanlar sevdayla yanardı satırları
Yorgun bir şairim gecelerle dost
Kalemim kan ağlar dizelerim yastan post
Gözlerim uykusuz ruhum darmadağın
Her kelimede sen her hecede bir yangın
Bir mektup gibi yırtılmış kalbim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!