Fatih Dumbay Şiirleri - Şair Fatih Dumbay

Özünü bilirim gönlümün
Sözünü bilirim gönlümün
Yüzünü bilirim gönlümün
Sensiz gülmez canan gülemez

Azını bilirim gönlümün

Tüm dünya cennet olsa söyle sensiz nesine
Kapı deli gönlüm yokluğunun sesine
Sensizliğin ilk günü hasretin zirvesine
Duman duman efkara çıktı indi bu gece

Uykusuz geçen geceler gönlüme ev oldu

Bırakmadı kader paslandırmadı
Başımı yastığa yaslandırmadı
Akıp giden yıllar uslandırmadı
Deli gönlüm hala bir çocuk gibi

Kapıldı önüne gelen sevdaya

Ondan başkasını anmazdı dilim
Ne Mecnundu ne Ferhattı halim
En kötü günümü arattı zalim
Beni dünlerime muhtaç eyledi

Bir alev ki yüreğimde yanarken

Nazlı ceylan gibi nasıl bakış ki
Gözlerinde görür gibiyim aşkı
Söyle de son bulsun gönlümde kuşku
Yıllardır beklenen benim de yeter

Konuşup benimle yar lehçesinde

Öyle sarhoş et ki yar aşkından hiç aymayım
Besbeter kahret beni yaşıyorum saymayım
Hayattan tat almayım şu ömrüme doymayım
Elin ağzına düşür bu sevdayı dile ser

Aşktan sevdadan yana payını almayanlar

Yıllar geçti hala adın benimle
Düşmedin yakamdan düşmedin gitti
Yüreğimde buruk acın benimle
Aşmadın öteye aşmadın gitti

Dün gibi aşkın hep kalbimde vurur

Sayende öğrendim sende yerimi
Gördüm gönlündeki tüm değerimi

Yaradan herkese hüner verirken
Sen neden yalanı kaptın vefasız
Yüreğim aşkınla yanıp erirken

Düşüp bir ahu gözlü güzelin sevdasına
Bende aşk çilesine bulaştımda yandım oy
Mecnun misali düşüp çöllerin ortasına
Kederin âlasına ulaştımda yandım oy

Yürüdüğüm bu yolda baştan sona hep diken

Dağ gibi yavrumu aldın doymadın
Yıkılasın dağlar yıkılasın ey
Feryad ettim feryadımı duymadın
Yıkılasın dağlar yıkılasın ey

Adım adım toğrağında taşında