Sis çökmüştü limana; paslı vinçler gibi suskun
adamlar geçiyordu kaldırımlardan, yüzleri kurşun.
Ve o şair — eski bir hançerin ağzında bilenmiş kelimelerle —
bakıyordu memlekete, bir yangın artığı gözlerle.
Bir çocuk büyüyordu sokak aralarında küfürle,
ekmeği barut kokardı, geceleri rutubetle.
I
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!
Devamını Oku
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta