Fazla sürmez demiştim, adını koyamadığım.
Evvelce tenhada bulduğum zaman sızdı hüzünüm.
Yanmakta, istemesem de kızıla boyanır yüzüm.
Nargilenin közü gibi harlanır çektikçe içime.
Atsam da içime saklanamaz belli olur gün geçtikçe.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta