Bir damla yürekti toprağa düşen,
Damla damla eriyen,
Bir damla su idi yeşerten,
Topraktan yaprağa,
Bir damla kandı dökülen,
Acılar üstüne buram buram,
Bir deli rüzgardı bizimkisi,
Sanki zemheri ayazı misali,
Bir temmuz güneşiydi sahra çöllerinde,
Bir deli fırtına idi, yelkenler parçalayan...
Yalnız bir martı timsaliydi bizimkisi,
Bir dostu olmalı insanın
Su gibi ekmek gibi,
Bir dostu olmalı insanın,
Güneş gibi hava gibi,
Bir dostu olmalı insanın,
Vatan gibi toprak gibi,
Unuttum seninle yaşanan tüm anıları.
Ne eski sokaklar aklımda ne de gölgeler
Parklar bahçeler nerede menekşeler
Bir eski resmin kaldı bir de hayalin.
Ne sözler vermiştik ne de yeminler
Bir gülüşüne bahar gelirdi bahçelerime,
Renk renk çiçekler açardı,
Meyve dolardı dallarım seninle,
Şenlenirdi yıllarım.
Bir seslenişinle meltem eserdi denizlerde,
Okşardı kumsalı saçların gibi,
Ben artık mazide bıraktım seni
Rüzgarlar getiremez sendeki beni,
Kaç yıl geçti verdiğin sözden döneli,
Ben seni artık mazide bıraktım.
Ne bahardı bu ömür ne de kara kış,
Aşkını ateşini şu yüreğime salarken,
Hasretin çilesini bana mı sordun.
Rüzgarlar savunurken yerlerden göğe,
Göz yaşı dökmeyi bana mı sordun.
İlk kez karşılaşmıştık okul yolunda,
Çiçekler tomurcuktu gonca dalında ,
Bazen hayat yokuşlara sürükler insanı,
Tüm sevdiklerinle yüzleşirsin,
Bazen de inişlerde dolaşır,kaybolursun,
Sevdiklerin yerine farklı insanlarla karşılaşırsın...
Bazen güneş tüm şavkıyla vurur yüzüne,
Bazen kırlara çıkmalı
selam vermeli kurda kuşa,
Rüzgarda titreyen yapraklara bakmalı
Esen sert poyraza arada bir kafa tutmalı ,
Çocuklar gibi koşmalı coşkuyla, sağa sola,
Bazen yeter demek gerekir her şeye,
Akışına bırakmak gerekir hayatı,
Denizde kum, gökte yıldız nasıl sayılmazsa,
Zorlamayalım hayatı.
Hep kar, kış, yağmur, çamur değil ya,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!