Sen, bahar yağmurlarıyla çorak topraklara,
Karanlık gecelerden süzülen ay ışığı,
Doğan günle parlayan karanlıklara,
Sen, günümsün,gündüzümsün,son sözümsün.
Sen, dalgaların sahile savurduğu deniz kızı,
Sahilde el ele yürüyen son sevgili,
Gökten düşen son damla yaş gibiyim,
Gönüllere,
Sızısı kalan son sevda gibiyim,
Maziden,
Sonbahar dallarından kopan
Sarı bir yaprak gibiyim,
Gökkubbe basdiysa gokten
Yağız yer yarilsa da yerden
Kimin gücü yeter
Yıldızı ayırmaya hilalden.
Toprak duymadı mı kana
Ey gönül eserdin yüksek yaylalarda,
Kokunn karışırdı feslekan kokularına,
Yalçın kayalara kafa tutardın,
Şuursuzca.
Ey gönül savrulurdun azgın dalgalarla,
Çılgın martılarla,rakseder
Akşam karanlığı sararken dört bir yanı,
Sokak lambaları ısıtır etrafı,
Derken basarken geceyi sis,
Hilkat sus pus.
Bir sessiz çığlıktı bizimkisi gönül kulağıyla duyanlara
Bir içten bakıştı bizimkisi gönül gözüyle görenlere
Bir serzenişti bizimkisi hakkı anlayanlara
Bir sesiz dua idi bizimkisi haktaalaya...
Bir özlemler deniziydi bizimkisi
Dün durakta, yalnız sokak kedisi,
Bu gün durak yalnız, sokak kedisi.
Karşılıksız, beklentisiz yalın bir sevgi
İşte karşınızda sokak kedisi.
Kedi mahzun uzanırken size
Ne kadar uzak sevgi sokaktaki kediye.
Sen benim gözümde bir damla yaşsın,
Sen benim gönlümde eski bir yarasın,
Sen benim ömrümün ilkbaharısın,
Sesiz bu hayatı istemiyorum.
Yıllarca peşinden koşturdun durdun.
Bu deli gönlümü çöllere vurdum,
Son duraktan ayrılırken,
Eyvallah demiştin,
Burkulmuştu gönüllerimiz.
Otobüs sessizce yol alırken,
Yollar uzuyor gittikçe uzaklara,
Çıkalım gün batımı ufkun derinliklerine,
Gece örtsün tüm düşlerimizi sessizce,
Mehtap arından kaybolsun ufukta,
Sevdamıza şahit olsun gizlice...
Şafak al rengiyle sararken ufku,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!