Fanus ve Nefes Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Onlar, akışkan bir emeğin rahminde,
Yutarlar oksijeni; rengini bilmezler.
Biz, şeffaf bir sömürünün dumanında,
Soluruz havayı; ağırlığını sezinlemeyiz.
İkimiz de aynı hayretle açarız ağzımızı;
Birimiz suyun, birimiz göğün mülkiyetinde.

Balık, sapsarı kumlara vurduğunda anlar suyu;
Kurtuluş sandığı kıyı, ilk ve son sehpasıdır.
Biz de tırmanırız o mavi boşluğa, yükseliriz;
Fakat yükseldikçe daralır mülk, uzay kusar nefesimizi.

Sınırı aşmanın bedeli, ciğerin iflasıdır;
Balığa kum haram, bize yıldızlar...
Peki, bizim ufkumuzun sahibi kim?
Balığın üstünde insan, camdan bir zırh ve kıyı...
Bizim fanusumuzda kim kuruyor o soğuk saati?
Uzay dediğimiz o karanlık kuyu,
Belki de devasa bir soluğun akvaryum suyudur.
Onlar suyun içinde kör, biz boşlukta sağır.

Zebani, yarattığı çarkın içinde artık bir yabancı.
Çarptıkça anlıyoruz bu camdan sınırları:
Gerçek özgürlük, nefes alabildiğin yerin ötesinde;
Yani, kendi katline yürümektir.