Fani Dünyanın Son Seansı

Fani Dünyanın Son Seansı
​"Cebimde sana dair birkaç kırık cümleyle dolaştım bu kenti,
Ve anladım ki, senden sonrası sadece kardan adamlardan ibaret..."

Bir kentin bütün ışıkları tek bir merkeze akıyordu o gece,
Ben ise o devasa aydınlığın tam altında, kör karanlıkta seni aradım.
Sonsuz, hani o uyanmak istemediğin, sabahı olmayan o derin rüyaların içindeydim.
Bütün duraklar boşalmıştı, son otobüs çoktan gitmişti bu şehirden,
Ama ben, senin o bir kez geçtiğin o kaldırımlarda saatlerce nöbet tuttum.
Çünkü bilirdim, bilirdi bu içimdeki o çocuksu, o deli çocuk;
Yaşamak denilen bu fani, bu hoyrat ve bu yarım yamalak dünyada,
Sadece ve sadece senin yanındayken adil ve güzel bir hikayeye benziyordu.
​
Etrafımda döndüler durdular, birer kış misali soğuk ve yüzsüzce...
Maskelerini yüzlerine siper etmiş o kalabalıklar, o sinsi menfaat hesapları,
Herkes kendi küçük kışlasında bir parça sıcaklık ararken,
Beni o dondurucu ayazın tam ortasında, çıplak bir yalnızlıkla baş başa bıraktılar.
Gülüşleri kar fırtınasıydı, bakışları buz tutmuş nehir yatakları...
Ama onlar bilmiyordu sevgilim, benim içimde seninle başlayan o büyük yangını,
O hiçbir kışın, hiçbir fırtınanın söndürmeye gücünün yetmediği o gizli sığınağı.
​
Zaten bu şehirde ne zaman bir hüzün büyüse, ucu hep senin o uzak sokağına çıkıyor.
Belki afili bir aşk filminin en mutlu sahnesinde yan yana duramadı adlarımız,
Belki vizyondan kalkmış eski bir sinema salonunun en arka koltuğunda unutulduk.
Yine de bu fani hayatın bana verdiği en okunaklı, en fiyakalı dersti seni ölesiye sevmek.
Dokunamadığım, sesimi ulaştıramadığım o uzak iklimlerde olsan bile,
Bu göğüs kafesimin altındaki o en dokunulmaz tahtta hep senin o duru adın yazılı kalacak.
​
Şimdi bu dumanlı odanın, o buğulu penceresinden bakıyorum gitgide soğuyan dünyaya.
Varsın kapansın bütün yollar, varsın takvimler unutsun bizim o dilsiz masamızı.
Biz bu ömrün en temiz, en lekesiz yerini birbirimize helal ettik ya,
İşte o, zamanı da, o etrafımızda dönen o kış misali soğuk insanları da dize getirmeye yeter.
Öyle işte yârim, öyle işte...
Ben bu kentin ışıkları sönene, bu rüya nihayete erene kadar,
Sadece senin gözlerinde nefes alıp, yine sadece seninle bu fani dünyaya veda etmek için bekliyorum...