Faili Sen Olsun Meçhulü Ben

Faili SEN Olsun,Meçhulü BEN…

Bu gece kelimeler ışığı kapatsın,
anlamlar fısıltıyla yürüsün aramızda.
Açık kapı olmasın hiçbir dizede,
kimse girmesin içeri,
kimse bilmesin içeride iki gölge oturduğunu.

Bir hece bırakıyorum masaya,
sesini duymadan tanıdığın türden.
Sen bir kelime koy yanına,
anlamı söylenmeden anlaşılmış olan,
sonra kendi kendine yer değiştirsinler,
harfler birbirine yaslanmayı öğrensin.

Biz dediğimde çoğul görünmesin,
tekil bir yalnızlık sansın okuyan.
Oysa içten içe
iki nabız paylaşsın aynı noktayı,
iki sessizlik aynı yere baksın.

Sokak lambası gibi dursun dizeler,
ama altından kim geçti bilinmesin.
Bir adım sesi duyulsun uzakta,
kime ait olduğu anlaşılmasın.
Okuyan “ben” sansın,
yazan “o” sansın,
oysa arada ince bir ip gerili olsun
sadece parmak uçlarımızın bildiği.

Bir hece benden düşsün yere,
taş gibi değil,
cebinin dibinde unutulmuş cam parçası gibi;
ışığı yakalayan ama kesmeyen.
Sen bir kelime bırak,
ceketinin astarına gizlenmiş sıcaklık gibi,
çıkarılmayan ama hep taşınan.

Cümleler hep bizden olsun
ama biz görünmeyelim.
Özne saklansın,
yüklem başka yere baksın,
anlam arada kalsın,
iki kişinin arasında unutulmuş bir mendil gibi.

Aşk yüksek sesle söylenmesin bu şiirde,
adı geçmesin, izi kalsın.
Bir sandalyenin boşluğunda dursun,
masadaki ikinci bardakta,
kimsenin içmediği ama buharı tüten.

Bir ben bileyim,
hangi kelimenin sana değdiğini.
Sen bil,
hangi harfin bana dokunduğunu.
Dışarıdan bakan için sıradan bir metin,
içeriden geçen için
yolunu kaybettiği ama çıkmak istemediği bir yer olsun.

Öyle bir aşk serpiştirelim ki aralara,
tuz gibi erisin,
gözle seçilmesin ama eksikliği hemen anlaşılsın.
Ne sen yazmış ol,
ne de bana yazıldığı bilinsin.
Şiir kendini yazmış gibi dursun,
biz sadece yanından geçmiş olalım.

Bir cümle omuzuma yaslansın,
ama kimse görmesin.
Bir nokta senin elinden düşsün,
ama izi bende kalsın.
Satır aralarında dolaşan sıcaklık
iki kişilik olsun,
okuyan üşüsün diye değil,
neden ısındığını anlamasın diye.

Hiç “biz” demeden var olalım burada.
Aynı cümlenin iki yarısı gibi
ama asla yan yana yazılmadan.
Bir virgül kadar yakın,
bir paragraf kadar uzak.

Bir hece benden,
kalbinin duymadığı ama içinin bildiği.
Bir kelime senden,
aklın inkâr etse de ellerinin tanıdığı.
Sonra bütün cümleler
kimliksiz dolaşsın ortalıkta,
sahipsiz gibi görünen
ama gizlice sahipli.

Aşkı da öyle serpelim ki dizelere,
çiçek tozu sanılsın,
parmaklara bulaştığı sonradan anlaşılsın.

Okuyan üstünden geçsin,
bir şey hissetsin ama adını koyamasın;
kalbinde yer değişen şeyi
mevsim sansın.

Ne sen yazmış ol,
ne bana yazıldığı bilinsin.
Bir sır gibi dursun kelimelerin arasında,
kimse çözmeye yanaşmasın.

Faili SEN olsun,
Meçhulü BEN…

Hüseyin Erdinç