Fahri Işık Şiirleri - Şair Fahri Işık

Ne güzel gözlerin hos yüzün vardi
Ne oldu sana sen böyle degildin
Ne gõnüller askin ile yanardi
Ne oldu sana sen böyle degildin

Boyun bosun toros selvisi gibi

Ben seni bilemem, Nede sen beni
Sende bende bir kul, birer insanız
Beni”de yarattı, yaradan seni
Bende sende bir kul, birer insanız

İnsanı severeim YARADAN için

Hasretinden gülüm dara düşmüştüm
Hoş geldin sevdigim sen sefa geldin
Kadere kahretmiş sana küsmüştüm
Hoş geldin sevdigim sen sefa geldin

Karanlık gecede bakarak aya

Koca dolap sokağı, sellale caddesinde
Güllü konakta gördüm
Cakmak yanığı yesillerini
Sokak fenerlerinin solgun ışıklarında
Yüzünün berraklığ var kurşuni akşamlarda
Berdan çayına inat parçalara bölündüm

Sabah oldu yine yalnızım
Kirpiklerime Hasretin asılı kaldi
Tavernalarda sessizlik var
Bardaklar boşalıyor buludun gözlerinden
Sallanıyor abbas yollarda
Seyyar satıcılar tabana küvvet

Sen yeterki yok deme
Farları yansın bakışlarının
Sen yeterki sevdigini söyle
İşte ozaman kim tutar beni
Dünyayı ayağa kaldırırımda
Canına okurum kaderin

Ardından uçurdum gönül kuşlarımı
Uçurtmalara taktım sevgilerimi
Katanalarım dolu dizgin
yelesine bağlandı duygularım azgın
Kalamam ardından imkansiz duramam
Yaşamak zillettir sen gidersen

Bu sabah yine aynaya baktım
Gecenin hüznü yüzüme sinmiş
Göklerin ağıdı damla damla
Yüregime vuruyor
Asılı kalmış penceremde
Özlemlerin duruyor

...

SALLA FATARALARI

Odam Buz gibi Bu Sabah
Resmini çizdim Hüzünlerin Duvarlarıma

Gönül güllereimi doladım
Sevda sarmaşıklarına
Konaklar boyu salkım saçak
Asılı kaldım ay ışığı yüzlüm
Kaynakların noktasında suların
Yangınları damladı sere serpe