Ezberlenmiş hayatlar... Şiiri - Erkan İnce

Etrafa bakıyorum…
Herkes bir yere yetişiyor gibi.
Aynı yüzler, aynı sözler;
Sanki biri öğretmiş,
Hepsine aynı yaşamayı.

Bir yanlış yapıyoruz mesela,
Düzeltmek yerine
Bir yenisini koyuyoruz üstüne.
Sonra adına tecrübe diyoruz.

Kimse kendi sesiyle,
Konuşmuyor artık.
Hazır cümleler dolaşıyor ağızlarda.
Bir çay soğuyor masada,
Bir ömür geçiyor,
Farkına varmadan.

Ve insan en çokta,
Kendine yabancı oluyor galiba.
Yanlışlar büyüyor içimizde,
Doğrular sessizce çekip gidiyor.