Eylül Semâ Şevin Şiiri - Nevin Subaşı

.

Güneş, denizin eteğine çöküp uykuya daldığında
ve dünya ellerini saklıyorken son hızla
mahsenlerin ceplerindeki son taşları biriktiren çocuklar da olmasa
siyahtan başka rengi kalmayan bu kent neredeyse kahrından ölüyordu

Sırf bu yüzden senin minicik ellerine
neler yükledim sevgili çocuk
bilmiyorsun

Sen annenin parmaklarını ilk defa kavradığında
’sabah’ Dicle kıyısında suya durmuş kekliklerin ansızın havalandığı andı

Kokusu tüttü burnumuzda cennet güllerinin
ve hıdırellez dilek ateşlerinden dökülerek bir koşu
sesimizdi kulağını dualarla geçen ilk yazda

Şarkılar uçuştu gözlerimizden
ve meridyenlerce sevinç bölüşüldü
seherin ilk nefesinde bir annenden bir benden

İlk kez kutsal nehirlerin şavkını okşadık
tek yudumda içilen

Sağrıları karbeyaz güvercinler
aldığın her solukla kutsal mabedlerin eteklerine tünüyordu sevginle
yeniden
yeniden

Annenin memesine ilk kez daldığında o minicik ağzına dolan
barış türküleriydi şarkın

Ah sevgili çocuk
güvercinim, Eylül’üm Semâ’m, Şevin’im

İpekyoludur ayaklarına serdiğimiz kadim ağrılarla dolu bu hayat
bin kez kutsanmış olana ne söyleyebilirim

Mayınların karanfillerle yer değiştirip boy vereceğini umduğumuz
ve uzun bekleyişlerin bittiğini söyleyen
sonsuz kardeşlik müjdecisi ellerinden özgürlüğe uçurduğumuz

Esmer güneşli herhangi bir günde
ve içli ağlayışlarla bezenmiş bembeyaz tülbentlerle sımsıcak gülümseyebilmektir umut

.

daima gülümse