Eylül'ün serinliği düşüyor yürek kırıklarıma,
İstanbul yağmurlu, ıslak gözlerim gibi.
Yabancı bir masalın acısı işliyor iliklerime.
Çünkü çocuk kalmakta tercih değil, büyümekte.
Ruhumun yorgunluğuna belge verseler,
Bu coğrafyanın en iyisi olurum.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta