Eylül'den Kalma Şiiri - Fikret Adımol

Eylülü tutamadım,
kaçtı gitti,
soğuttu evimi,
buz etti gitti.

Kurudu bahçem,
kokusu bitti,
döküldü yapraklarım,
hükmü bitti.

Bir hazana kapıldım,
yine yazım geçti,
tam sevecektim herkesi,
gene gönlüm geçti.

Güzün hüznüne sarıldım,
gönülden ağlamaklıyım,
hem yazdan hem yardan ayrıldım,
suçu mevsime atmaktayım.

Her sonbahar sanki son nefesim,
içim soğuyor kaçıyor hevesim,
herkese yüküm sanki herkese nefretim,
niye bitiyor yazlar,
nereye gidiyor güneşim...